Er was eens een magisch bos

Er was eens een klein dorp. Naast het dorp lag een groot bos. Veel mensen waren bang voor het bos. Zij zeiden: "Er wonen vreemde wezens."

In het dorp woonde een meisje. Zij heette Luna. Luna was vriendelijk, nieuwsgierig en dapper. Zij hield van wandelen en lezen. Op een zonnige ochtend zei zij:

"Vandaag ga ik het bos in."

Zij pakte een rugzak. In de rugzak zaten een fles water, een appel en een klein brood.

Toen Luna het bos binnenliep, hoorde zij zachte muziek.

"Wie speelt daar?" vroeg zij.

Plotseling vloog een kleine fee naar haar toe. De fee had blauwe vleugels die glinsterden in de zon.

"Hallo!" zei de fee. "Ik heet Lila."

Luna glimlachte.

"Hallo, Lila." "Wat mooi ben jij!"

"Dank je," zei Lila. "Wil je mijn vriend zijn?"

"Ja, graag!"

Lila vloog voor Luna uit. Samen liepen zij dieper het bos in.

Na een tijdje kwamen zij bij een grote boom. De boom had een deur. Dat was geen gewone boom. Het was een toverboom.

De deur ging langzaam open.

Binnen zat een oude tovenaar met een lange witte baard. Hij droeg een paarse mantel met gouden sterren.

"Welkom," zei de tovenaar. "Ik ben Merlin."

Luna keek verbaasd.

"Woont u in een boom?"

Merlin lachte.

"Ja. Deze boom is mijn huis."

Hij liet een oude kaart zien.

"Er is een probleem," zei hij. "De Kristalster is verdwenen."

"Wat is de Kristalster?" vroeg Luna.

"De Kristalster geeft licht aan het hele bos." Zonder de ster wordt het bos donker."

"Dan gaan wij de ster zoeken!" zei Luna.

Merlin gaf Luna een kleine toverstok.

"Gebruik deze alleen voor goede dingen."

Luna en Lila gingen op weg.

Onderweg zagen zij een pratende eekhoorn.

"Hallo!" zei de eekhoorn. "Ik heet Pip."

"Heb jij de Kristalster gezien?", vroeg Luna.

Pip knikte.

"Ja. Een grote draak heeft de ster meegenomen."

Luna werd even stil.

"Een draak?"

"Ja," zei Pip. "Maar hij is niet slecht."

Luna liep verder. Zij voelde zich een beetje zenuwachtig, maar zij gaf niet op.

Na een lange wandeling kwamen zij bij een hoge berg.

Voor een grote grot zat een groene draak. Hij had vriendelijke ogen.

"Goedemiddag," zei de draak.

"Goedemiddag," antwoordde Luna beleefd.

"Heeft u de Kristalster?" vroeg zij.

"Ja," zei de draak.

"Waarom?"

De draak keek verdrietig naar de grond.

"Mijn kleine babydraak is ziek. De Kristalster geeft warmte. Daarom heb ik de ster meegenomen."

Luna keek naar de kleine draak. Hij lag te slapen en trilde van de kou.

Luna dacht even na.

"Misschien kunnen wij samen een oplossing vinden."

Lila vloog rond de babydraak.

Merlin kwam ook naar de grot.

Hij zwaaide met zijn staf.

"Met een beetje magie en veel vriendelijkheid kunnen wij helpen."

Hij sprak een toverspreuk uit.

Een warm gouden licht vulde de grot.

De babydraak opende langzaam zijn ogen.

"Ik voel mij beter," zei hij zacht.

De grote draak glimlachte.

"Dank jullie wel."

Hij gaf de Kristalster terug aan Luna.

Samen brachten zij de ster terug naar het bos.

Meteen begonnen alle bloemen te bloeien.

De vogels zongen.

De bomen glinsterden.

Zelfs de maan leek helderder.

De dieren dansten van blijdschap.

Merlin glimlachte.

"De sterkste magie is niet een toverspreuk."

"Wat is de sterkste magie dan?" vroeg Luna.

"Vriendelijkheid, moed en samenwerken."

Vanaf die dag kwamen Luna, Lila, Pip en de draak vaak samen.

Zij beleefden nog veel magische avonturen.

En zij leefden nog lang en gelukkig.